尽管如此，还是… แม้เป็นอย่างนั้น... ก็ยัง... 忘了什么时候开始觉得讽刺 ลืมไปแล้วว่าตอนไหนที่ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันน่าหัวเราะขนาดนี้ 当我不再喜欢别人夸我懂事 เมื่อฉันไม่ชอบเวลาคนชมว่าฉันเป็นคนเข้าใจคนอื่น 什么场合说些什么话更合适 ว่าควรพูดอะไรในสถานการณ์ไหนให้เหมาะสม 熟练的是 点到为止 เชี่ยวชาญในการพูดแค่พอดี แล้วหยุดให้ถูกเวลา 以为飞得很稳后又坠落几次 คิดว่าบินไปได้อย่างมั่นคง แต่กลับตกลงมาสักหลายหน 等到事故足够多到熬成故事 รอจนเหตุการณ์พอจะกลายเป็นเรื่องเล่าได้ 欲言又止化作目光温柔克制 ใจจะพูดแต่หยุดเอาไว้ ส่งสายตาที่อบอุ่นแต่ยั้งไว้ 更多的是 一笑了之 มากกว่านั้นคือแค่ยิ้มแล้วปล่อยมันไป 深夜独自 看着整座城市 กลางดึกนอนอยู่คนเดียว มองเมืองทั้งเมือง 万家灯火而为何我 怅然若失 แสงไฟนับหมื่นนับแสน ทำไมฉันถึงยังรู้สึกว่างเปล่า 曾经的刺 已然渐渐丢失 ร่องรอยความเจ็บเคยมี เริ่มเลือนหายไปทีละน้อย 被宠坏的孩子般哭 真的奢侈 เศร้าจนนึกว่าตัวเองคือเด็กที่ถูกเอาใจมาก เด็กน้อยคนนั้นร้องไห้ มันหรูหราจริง ๆ 忘了什么时候开始加以掩饰 ไม่รู้ลืมตอนไหนที่พยายามปกปิดมันไว้ 感到累了忙碌起来又会没事 รู้สึกเหนื่อยก็รีบทำอะไรต่อ พอว่างก็เหมือนไม่มีอะไรเลย 周而复始总有焦虑要去收拾 วนไปวนมา ความกังวลก็มีให้เก็บกวาดอยู่เรื่อย ๆ 冷暖自知 若无其事 รู้เองว่าร้อนหรือเย็น แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 指尖流过去的岁月稍纵即逝 เวลาที่ไหลผ่านปลายนิ้ว มักผ่านไปโดยไม่ทันรู้ตัว 来不及珍惜怀念着懵懂无知 ไม่ทันได้เก็บมันไว้ คิดถึงช่วงที่ไม่รู้อะไรแต่เคยมีมัน 直到长成了我曾讨厌的样子 冷漠理智 日复一日 จนเติบโตมาเป็นคนที่ฉันเคยเกลียด — เย็นชา รู้คิด และวนเวียนซ้ำหลายวัน 尽管如此 好想纵容一次 แม้กระนั้น ฉันก็อยากให้โอกาสตัวเองได้เริงร่าสักครั้ง 年过三十还爱做梦 是否可耻 วัยเลยสามสิบแล้วยังชอบฝัน ฝันนั้นดูน่าอายไหม 尽管如此 想再荒唐一次 แต่อยากจะไร้เดียงสาอีกสักครั้ง 啊 追逐月亮的大小孩 是否可耻 เป็นเหมือนเด็กที่ไล่ตามดวงจันทร์นั่นไง น่าอายไหม 世上正襟危坐的多的是 ในโลกนี้มีคนที่นั่งตรง ๆ มากมาย 禁锢着也曾不安分的脚趾 แม้จะถูกกำหนดไว้ แต่ยังมีนิ้วเท้าที่อยากขยับไม่หยุด 扪心自问我是否 还能像个孩子 ถามใจตัวเองว่า ฉันยังสามารถเป็นเด็กคนนั้นได้ไหม 冲撞打破已知 无惧重新开始 กล้าชน ล้มล้างสิ่งที่รู้จัก และไม่กลัวจะเริ่มต้นใหม่